Kreml
Przez wieki Kreml stanowił centrum władzy państwowej i kościelnej. Po rewolucji z 1917 roku stał siedzibą Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Jak podają rosyjskie źródła historyczne, Kreml był ośrodkiem władzy carskiej już od XI wieku. Miasto zajmuje powierzchnię 28 hektarów. Otacza je wysoki, o ponad dwukilometrowej długości mór. Znajduje się w nim 19 wież obronnych. W mieście pełno jest pałaców i cerkwi. Główne wejście z Placu Czerwonego prowadzi przez Basztę Zbawiciel. Wnętrze Kremla było wielokrotnie poddawane różnym przebudową. Po rewolucji z 1917 roku większość gmachów odnowiono, a cerkwie przeznaczono na muzea. W centrum Kremla znajduje się dzwonnica, niegdyś najwyższa w Moskwie. Nosi ona imię Iwana Wielkiego. Widok z niej obejmuje około 30 kilometrów. Trzykrotne zabicie Dzwonu Zmartwychwstania ogłaszało krajowi śmierć cara. Przy dzwonnicy znajduje się największy, ale nieaktywny dzwoń świata. Car-kołakoł odlany został w 1735 roku i waży 202 tony. Co ciekawe, nigdy nie zadzwonił, podczas pożaru został polany wodą i pękł. Kolejny gigant warty uwago, to armata Car-puszka. Zamówiona przez cara Fiodora w 1586 roku, nigdy nie wypaliła. Zamek w Wojnowicach stoi w mokradłach, jakby na wodzie. Jego budowniczy zadali sobie wiele trudu, aby wznieść tę niezwykła budowlę. Zamek otoczony był fosą i posiadał most zwodzony. Do obecnych czasów z elementów obronnych zachowała się tylko fosa. W niezłym stanie jest też 5 latryn. Wcześniej było ich aż 8. Konstruktorzy zaplanowali aż 8 ubikacji na jedną rodzinę. Jest to bardzo wysoki standard, nawet jak na dzisiejsze czasy. Zamek odzyskał nowy wdzięk po odrestaurowaniu. Od 1513 roku miał 37 właścicieli. Najczęściej byli to wojownicy, książęta czy magnaci. W swojej historii zamek został przegrany w karty dwa razy. Na powierzchni 924 metrów kwadratowych zamku kręcono rożne filmy. W nim tworzyli swoje dzieła Tadeusz Różewicz i Włodzimierz Odojewski. Nie omijali go politycy. Specjalnie na przyjazd Vaclava Havla i spotkania się w nim z ówczesnym prezydentem Lechem Wałęsą została zrobiona droga dojazdowa. Wizyta jednak się nie odbyła, ale droga już została. Z zamkiem wiąże się legenda ducha cielaka, który utopił się w tamtej okolicy. Próbowano go ratować i używając do tego wrota zamkowych drzwi. Niestety akcja się nie powiodła.
Władca, rycerz, dama
W ścisłym związku ze średniowiecznym systemem feudalnym rozwijała się ideologia rycerska. Ważną rolę w jej upowszechnianiu odgrywała literatura propagująca model rycerza, którego główną cnotą jest absolutna wierność wobec władcy czy pana. Bo też drabina feudalnych zależności wspierała się w gruncie rzeczy na czymś ulotny i nietrwałym, jak ludzie słowo. Ludzie byli są i będą zakłamani. Nie potrzeba było wtedy prawniczych kancelarii i prawniczych umów. Rycerz klękał przed panem i przysięgał przed panem swoją wierność, kładąc na szalę swój honor. Ta przysięga była obietnicą wiernej i uczciwej służby, a nawet w niektórych przypadkach gotowości do poświęcenia życia dla pana. Wierny rycerz mógł w zamian za to oczekiwać od pana opieki dla siebie i jego rodziny, oraz sprawiedliwej oceny swoich postępków, jak i wysokiego, zadowalającego wynagrodzenia za swoje czyny. Od jedenastego wieku zaczynają się pojawiać w Europie utwory opisujące idealnych rycerzy i władców, są to tak zwane utwory o dziejach. Najbardziej znana z tych utworów jest „Pieśń o Rolandzie”. Kładą one nacisk na rycerski honor i absolutna wierność wasala seniorowi. Dzięki czemu wspierając system feudalny. U schyłku średniowiecza po zwycięskiej krucjacie w okresie pokoju i dobrobytu, które występowały w dużej części Europy, warstwie rycerskiej nie wystarczały już bohaterskie pieśni. Można wtedy zaobserwować wyraźne wypuklenie obyczajów co ma niewątpliwie związek z rozwojem kontaktów ze stojącym wyżej pod względem kultury światem arabskim. Od rycerzy wymaga się: dzielności, siły, wierności, a także towarzyskiej ogłady, obycia się z nimi ludźmi. Szacunku do kobiet i umiejętności postępowania z nimi. W tym czasie zaczynają powstawać romanse rycerskie, w których groźni wojownicy zmieniają się w czułych, delikatnych, subtelnych kochanków, nie tracąc przez to dzielności i męstwa.
Potega sugestii
Ludzie często zapominają, że pola elektromagnetyczne otaczają nas zewsząd, zwłaszcza w pomieszczeniach zamkniętych. Urządzenia elektryczne, instalacje elektryczne i kanalizacyjne, wszystko to wytwarza rozmaite pola elektromagnetyczne. Źródła wykrywanych pól elektromagnetycznych są prozaiczne i nic nie mają wspólnego z duchami. Wielu sceptyków uwielbia obalać wszelkie możliwe mity o ukazujących się postaciach, świetlistych kręgach i innych, niby to nadprzyrodzonych zjawisk. Owe świetliste tarcze wcale nie są energetycznymi bytami z zaświatów, a jest to jedynie zwykły kurz. Kiedy kurz się unosi przy włączonym fleszu, światło od niego się odbija i wraca do obiektywu i widoczne jest, jako okrągły kształt. To cecha ludzkiej psychiki: dostrzegamy ludzkie twarze w przedmiotach, na które patrzymy. Kłębiaste ektoplazmy mogą być zwykłym ludzkim oddechem w zimną noc, dymem z papierosa, albo źle wywołaną kliszą. Jakość przedstawionych dowodów na istnienie zjawisk paranormalnych pozostawia wiele do życzenia i wcale nie są to niezbite dowody. O wiele trudniej jest zarejestrować kłębiastą ektoplazmę i wiry światła. W tej chwili można już samodzielnie zrobić bardzo przekonujące zdjęcia duchów, ale są inne rodzaje dowodów na ich obecność. Duchy manifestują swoją obecność przede wszystkim na dwa sposoby; dają się nagrywać na taśmę i jest to tak zwane zjawisko głosu elektrycznego. Podobno dźwięków tych nie słuchać w trakcie nagrywania, a dopiero później. Ostatni rodzaj dowodów na istnienie duchów to zmiany pola elektromagnetycznego, jakie zachodzą chociażby w posiadłości Lempów. Każdy rasowy sceptyk stwierdzi, że istnieje logiczne wyjaśnienie każdego z opisanych dowodów na istnienie duchów. Kontrolowane eksperymenty pozwalają w naukowy sposób stwierdzić, co ludzki umysł bierze za duchy. Odnotowano wiele zjawisk, a niektóre były banalne: uczucie zimna lub gorąca. Były też przypadki skrajne: uczucie czyjejś obecności, widzenie kogoś. Prawie polowa poddanych badaniu przeżyła coś dziwnego, a zdarzenia te miały miejsce w rzekomo nawiedzonych lochach, co teoretycznie wskazuje na istnienie duchów. Według naukowców wrażenie obecności duchów jest prawdziwe, w przeciwieństwie do ich samych. Ale dziwne jest, że ludzi w nawiedzonych miejscach ogarnia zbiorowy strach. Niestety, nie znaleziono jeszcze odpowiedzi na to pytanie, ale badania, jakie są prowadzone, próbują wyjaśnić tę zagadkę. Nie trudno zrozumieć, dlaczego chcemy wierzyć w duchy. Większość z nas czuje strach przed śmiercią. Istnienie duchów świadczy o tym, że można przeżyć śmierć ciała, że istnieje życie po życiu, że duchy wracają, by nawiedzać żywych. Koncepcja kontynuacji życia jest fundamentalna dla naszej psychiki. We wszystkich znanych kulturach, od niepamiętnych czasów pojawia się wątek życia po śmierci ciała. Analizie poddaje się tak zwane niezbite dowody, by wyjaśnić zagadkę duchów. Wiele osób twierdzi, że od duchów bije chłód, więc szuka się otworów wentylacyjnych, którymi wchodzi zimne powietrze. Badacze próbują podważyć każdy, rzekomo niezbity dowód na istnienie duchów w najbardziej nawiedzonych miejscach na świecie. W końcu zjawiska, jakie tam zachodzą, muszą być wytłumaczalne w jakiś racjonalny sposób. Większość niby – duchów to nasza wyobraźnia.
Fajka
W wielu krajach arabskich czci się w pewnym sensie fajke wodna. Będąc na wycieczce w Egipcie na ulicach zobaczymy Egipcjan siedzących przed swoimi domami na ulicach i palacych fajke wodna. Jest to rytual, nie ma tam praktycznie w ogole papierosow, lecz fajke wodna można kupic w każdym sklepie i kiosku. Odbija się to przede wszystkim na cenach, które sa nieporównywalnie nizsze niż gdziekolwiek indziej na swiecie. Będąc w Egipcie paczki tytoniu kupimy na niecała złotówkę, a same fajki wodne w granicach 10 złotych. U nas ceny sa o wiele wyższe. Jest to związane miedzy innymi z tym, ze właśnie Egipt jest światowym centrum wszelkich produktów do fajek wodnych i właśnie tutaj sa one produkowane. W samym Kairze znajduje się wiele wytworni tytoniu, a fabryki produkujące dzbany i inne akcesoria do fajki wodnej rozsiane sa niemalże po całym terytorium Egiptu. Najwyraźniej jest to widać na wycieczkach, które oprowadzają po całym Egipcie. Fajki wodne palone sa zarówno na północy, jak i na samym południu kraju. Palenie fajki i samo jej przygotowanie do palenia nie jest tak proste jak mogłoby się to wydawać, szczególnie dla osób, które nigdy wcześniej tego nie robiły. Należy zacząć od zamontowania metalowej części na dzban i dołączenia cybucha na dzban. Przed dokonaniem tych czynności dzban musi być wypełniony mniej wiej do wysokości ponad polowy dzbana woda. Następnie należy wziąć niewielka ilość trytonu i położyć go na wierzchu cybucha w miejscu wykonanym w nich dziurek. Kolejnym krokiem musi być przygotowanie kawałka folii aluminiowej i nałożenie jej szczelnie na cybuch, tak aby do tytoniu nie dostawało się powietrze. Następnie przy użyciu wykałaczki należy wykonać dziurki podobne do tych wykonanych w cybuchu. Po wykonaniu wszystkich tych czynności musimy wziąć w szczypce węgiel i rozpalić go nad ogniem. Zalecane jest odłożenie podpalonego węgle na zewnątrz, gdyż rozpala się on ponad minutę i zapachy wydające się w tym czasie nie sa zbyt przyjemne. Rozpalony węgiel kładziemy na podziurawionej folii i po odczekaniu kilku minut mrzemy rozpocząć palenie przy użyciu węgla.