Władca, rycerz, dama
W ścisłym związku ze średniowiecznym systemem feudalnym rozwijała się ideologia rycerska. Ważną rolę w jej upowszechnianiu odgrywała literatura propagująca model rycerza, którego główną cnotą jest absolutna wierność wobec władcy czy pana. Bo też drabina feudalnych zależności wspierała się w gruncie rzeczy na czymś ulotny i nietrwałym, jak ludzie słowo. Ludzie byli są i będą zakłamani. Nie potrzeba było wtedy prawniczych kancelarii i prawniczych umów. Rycerz klękał przed panem i przysięgał przed panem swoją wierność, kładąc na szalę swój honor. Ta przysięga była obietnicą wiernej i uczciwej służby, a nawet w niektórych przypadkach gotowości do poświęcenia życia dla pana. Wierny rycerz mógł w zamian za to oczekiwać od pana opieki dla siebie i jego rodziny, oraz sprawiedliwej oceny swoich postępków, jak i wysokiego, zadowalającego wynagrodzenia za swoje czyny. Od jedenastego wieku zaczynają się pojawiać w Europie utwory opisujące idealnych rycerzy i władców, są to tak zwane utwory o dziejach. Najbardziej znana z tych utworów jest „Pieśń o Rolandzie”. Kładą one nacisk na rycerski honor i absolutna wierność wasala seniorowi. Dzięki czemu wspierając system feudalny. U schyłku średniowiecza po zwycięskiej krucjacie w okresie pokoju i dobrobytu, które występowały w dużej części Europy, warstwie rycerskiej nie wystarczały już bohaterskie pieśni. Można wtedy zaobserwować wyraźne wypuklenie obyczajów co ma niewątpliwie związek z rozwojem kontaktów ze stojącym wyżej pod względem kultury światem arabskim. Od rycerzy wymaga się: dzielności, siły, wierności, a także towarzyskiej ogłady, obycia się z nimi ludźmi. Szacunku do kobiet i umiejętności postępowania z nimi. W tym czasie zaczynają powstawać romanse rycerskie, w których groźni wojownicy zmieniają się w czułych, delikatnych, subtelnych kochanków, nie tracąc przez to dzielności i męstwa.