Kreml
Przez wieki Kreml stanowił centrum władzy państwowej i kościelnej. Po rewolucji z 1917 roku stał siedzibą Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Jak podają rosyjskie źródła historyczne, Kreml był ośrodkiem władzy carskiej już od XI wieku. Miasto zajmuje powierzchnię 28 hektarów. Otacza je wysoki, o ponad dwukilometrowej długości mór. Znajduje się w nim 19 wież obronnych. W mieście pełno jest pałaców i cerkwi. Główne wejście z Placu Czerwonego prowadzi przez Basztę Zbawiciel. Wnętrze Kremla było wielokrotnie poddawane różnym przebudową. Po rewolucji z 1917 roku większość gmachów odnowiono, a cerkwie przeznaczono na muzea. W centrum Kremla znajduje się dzwonnica, niegdyś najwyższa w Moskwie. Nosi ona imię Iwana Wielkiego. Widok z niej obejmuje około 30 kilometrów. Trzykrotne zabicie Dzwonu Zmartwychwstania ogłaszało krajowi śmierć cara. Przy dzwonnicy znajduje się największy, ale nieaktywny dzwoń świata. Car-kołakoł odlany został w 1735 roku i waży 202 tony. Co ciekawe, nigdy nie zadzwonił, podczas pożaru został polany wodą i pękł. Kolejny gigant warty uwago, to armata Car-puszka. Zamówiona przez cara Fiodora w 1586 roku, nigdy nie wypaliła. Zamek w Wojnowicach stoi w mokradłach, jakby na wodzie. Jego budowniczy zadali sobie wiele trudu, aby wznieść tę niezwykła budowlę. Zamek otoczony był fosą i posiadał most zwodzony. Do obecnych czasów z elementów obronnych zachowała się tylko fosa. W niezłym stanie jest też 5 latryn. Wcześniej było ich aż 8. Konstruktorzy zaplanowali aż 8 ubikacji na jedną rodzinę. Jest to bardzo wysoki standard, nawet jak na dzisiejsze czasy. Zamek odzyskał nowy wdzięk po odrestaurowaniu. Od 1513 roku miał 37 właścicieli. Najczęściej byli to wojownicy, książęta czy magnaci. W swojej historii zamek został przegrany w karty dwa razy. Na powierzchni 924 metrów kwadratowych zamku kręcono rożne filmy. W nim tworzyli swoje dzieła Tadeusz Różewicz i Włodzimierz Odojewski. Nie omijali go politycy. Specjalnie na przyjazd Vaclava Havla i spotkania się w nim z ówczesnym prezydentem Lechem Wałęsą została zrobiona droga dojazdowa. Wizyta jednak się nie odbyła, ale droga już została. Z zamkiem wiąże się legenda ducha cielaka, który utopił się w tamtej okolicy. Próbowano go ratować i używając do tego wrota zamkowych drzwi. Niestety akcja się nie powiodła.
Zagadki
Zjawiska niezwykłego zachowania zwłok próbowali wytłumaczyć teologowie i naukowcy. Jednak dopiero w XX wieku tymi zjawiskami zaczęła zajmować się medycyna. Badania wykluczyły jakąkolwiek chemiczną balsamacje. Naukowcy nazwali to zjawisko saponifikacją. W jej wyniku tkanka ciała przemienia się w mydło amoniakalne, co powoduje wzmocnienie skóry. Rozkładowi nie ulega ciało świętego Andrzeja Boboli. Został on zabity w 1657 roku przez Kozaków. Święty Andrzej zanim zmarł przeszedł ogromne katusze, był włóczony przez kilkadziesiąt kilometrów za koniem, a potem prawie poćwiartowany. 40 lat później odnaleziono ciało świętego w zbiorowej mogile na cmentarzu w Pińsku. Było ono identyczne, jak w chwili śmierci. Pozostałe ciała zaś przypomniały tylko szkielety. W 1922 roku Armia Czerwona rozbiła sarkofag ze zwłokami i wyrzuciła ciało na posadzkę. Do tej pory ciało Andrzeja Boboli spoczywa w jednym z warszawskich kościołów i bardzo dobrze się ma. Ciało Władysława Sicińskiego również nie wykazuje żadnych oznak rozkładu. Siciński był pierwszym posłem na sejm, który zerwał w 1652 roku go zerwał. Od tego czasu liberum veto stało się w polskim sejmie bardzo popularne. Chyba takiego grzesznika ziemia nie chciała strawić. Aż do 1864 roku ciało przebywało w szafie kościoła. Były liczne problemu z jego pogrzebaniem . W końcu za ósmym razem się udało. Druk jest ostatnią fazą produkcji banknotów. Najpierw musi powstać projekt graficzny. Z projektu tworzy się dwie formy druku: staloryt i typooffset. Proces wygląda tak samo, jak 180 lat temu. Projektowe druki będą służyć jako szablon do wykonywania właściwych banknotów. Papier potrzebny do druku jest wytwarzany samodzielnie przez PWPW S.A. Jest to niezbędne do właściwej kontroli i specjalnej budowy papieru, który składa się głównie z bawełny. Podstawowym zabezpieczeniem jest znak wodny oraz nitka zabezpieczająca papier. Do druku używa się tylko piętnaście wyselekcjonowanych kolorów farb. Na papierze powstają wyczuwalne palcem wypukłości. Odpowiednia grafika pozwala na identyfikację banknotu przez osoby niewidome. W kolejnym etapie banknot poddawany jest działaniu promieniowania ultrafioletowego i podczerwieni. Na zadrukowanym arkuszu aplikuje się specjalne motywy oraz wzorek z folii metalizowanej. Ostatnim elementem czyniącym z półfabrykatu wartościowy pieniądz, jest nadanie odpowiednich numerów seryjnych. Znaki te podlegają skanowaniu i weryfikacji podczas sprawdzania autentyczności banknotu.