Duchy
Wskazuje to na konieczność wezwania elektryka a nie pogromcę duchów. Jeśli duchy w ogóle sinieją, czym są te przeklęte istoty? Kolejne pytanie, to czy rzeczywiście przeklęte, czy jedynie nieuchwytne? Według sceptyków sprawa duchów jest oczywista. Duchy widziane są skutkiem nie zrozumienia psychiki, zwykle, błędnie interpretowanych wydarzeń. Według zwolenników duchy są tak samo realne, jak żywi. Zjawy dzielą się na kilka kategorii. Tradycyjnie, duchy, to ludzie zmarli, którzy mieli problem z przejściem z tego na tamten świat. Problem ten jest zwykle wywołany przez uraz: morderstwo lub samobójstwo. Co ciekawe, duchy te ponoć nie wiedzą, że nie żyją. Drugi rodzaj zjaw, to najwyraźniej odbicie wydarzeń z przeszłości, jakaś pozostałość psychiczna. Niczym zapętlony fragment filmu tego rodzaju zjawiska nie mają własnego życia i nie ingerują w życie żywych. Trzeci rodzaj duchów to tak zwane zjawy kryzysowe, które pojawiają się tuż po śmierci swoim najbliższym. Wiedzą rzekomo o swojej śmierci i mogą się kontaktować z żywymi i zwykle ich pocieszają. Wreszcie, istnieją też uwiecznione na filmie poltergeisty, przerażające zjawy, które brutalnie ingerują w świat żywych. Niektórzy badacze uważają je za demony, inni uważają, że w ogóle nie są duchami, a raczej psychicznym chaosem, który atakuje zestresowanych ludzi. Przede wszystkim najważniejszym dowodem są zeznania świadków, najważniejsze dla entuzjastów i całkiem nieprzekonujące dla sceptyków. Nie można ich podważyć, ani potwierdzić. Na szczęście są też inne materiały, chociażby w postacie całych galerii zdjęć. Fotografowanie duchów ma długą i barwną tradycję. Gdy wynaleziono fotografię, wiara w duchy była powszechna, dlatego zaczęły się one pojawiać na kliszach jednocześnie z żywymi ludźmi. Pierwsze próby fałszowania fotografii zmarłych wywołują dziś rozbawienie, choć wówczas uważano, je za przekonujące. Modę na fotografowanie duchów zapoczątkowało odkrycie zjawiska podwójnego naświetlania, co umożliwiło tworzenie upiornych zdjęć. Z czasem fotografie stawały się coraz bardziej wyrafinowane. Ludzie byli przekonani, że fałszowanie rzeczywistości za ich pomocą jest banalnie prosta. Gdy demaskowanie fotografii duchów stało się łatwiejsze. Pełnowymiarowe portrety zjaw spotkał los dinozaurów. Jeszcze rzadsze są duchy zarejestrowane kamerami. Niektóre materiały trafiły nawet do telewizji. Większość łowców duchów nagrywa tak zwane tarcze świetlne, które mają rzekomo towarzyszyć duchom.
Zagadki
Zjawiska niezwykłego zachowania zwłok próbowali wytłumaczyć teologowie i naukowcy. Jednak dopiero w XX wieku tymi zjawiskami zaczęła zajmować się medycyna. Badania wykluczyły jakąkolwiek chemiczną balsamacje. Naukowcy nazwali to zjawisko saponifikacją. W jej wyniku tkanka ciała przemienia się w mydło amoniakalne, co powoduje wzmocnienie skóry. Rozkładowi nie ulega ciało świętego Andrzeja Boboli. Został on zabity w 1657 roku przez Kozaków. Święty Andrzej zanim zmarł przeszedł ogromne katusze, był włóczony przez kilkadziesiąt kilometrów za koniem, a potem prawie poćwiartowany. 40 lat później odnaleziono ciało świętego w zbiorowej mogile na cmentarzu w Pińsku. Było ono identyczne, jak w chwili śmierci. Pozostałe ciała zaś przypomniały tylko szkielety. W 1922 roku Armia Czerwona rozbiła sarkofag ze zwłokami i wyrzuciła ciało na posadzkę. Do tej pory ciało Andrzeja Boboli spoczywa w jednym z warszawskich kościołów i bardzo dobrze się ma. Ciało Władysława Sicińskiego również nie wykazuje żadnych oznak rozkładu. Siciński był pierwszym posłem na sejm, który zerwał w 1652 roku go zerwał. Od tego czasu liberum veto stało się w polskim sejmie bardzo popularne. Chyba takiego grzesznika ziemia nie chciała strawić. Aż do 1864 roku ciało przebywało w szafie kościoła. Były liczne problemu z jego pogrzebaniem . W końcu za ósmym razem się udało. Druk jest ostatnią fazą produkcji banknotów. Najpierw musi powstać projekt graficzny. Z projektu tworzy się dwie formy druku: staloryt i typooffset. Proces wygląda tak samo, jak 180 lat temu. Projektowe druki będą służyć jako szablon do wykonywania właściwych banknotów. Papier potrzebny do druku jest wytwarzany samodzielnie przez PWPW S.A. Jest to niezbędne do właściwej kontroli i specjalnej budowy papieru, który składa się głównie z bawełny. Podstawowym zabezpieczeniem jest znak wodny oraz nitka zabezpieczająca papier. Do druku używa się tylko piętnaście wyselekcjonowanych kolorów farb. Na papierze powstają wyczuwalne palcem wypukłości. Odpowiednia grafika pozwala na identyfikację banknotu przez osoby niewidome. W kolejnym etapie banknot poddawany jest działaniu promieniowania ultrafioletowego i podczerwieni. Na zadrukowanym arkuszu aplikuje się specjalne motywy oraz wzorek z folii metalizowanej. Ostatnim elementem czyniącym z półfabrykatu wartościowy pieniądz, jest nadanie odpowiednich numerów seryjnych. Znaki te podlegają skanowaniu i weryfikacji podczas sprawdzania autentyczności banknotu.