Tristan, Izolda i Anonim

Dzieje Tristana i Izoldy to historia oparta na celtyckich legendach, która jest jedną z najpiękniejszych europejskich opowieści o miłości. W większości rycerskich romansów miłość jest grą, rolą, którą dobrowolnie przyjmują bohaterowie, godząc się równoznacznie z przestrzeganiem jej skomplikowanych reguł. Miłość Tristana i Izoldy jest okrutnym żywiołem, wobec którego zakochani są bezradni. Los Tristana, który od urodzenia przeznaczony jest jakby do smutku i bólu, stąd jego imię, wywodzące się od łacińskiego i oznaczające smutny i Izoldy jest z góry przesądzony. Ta miłość musi ich zniszczyć , burzy moralny ład świata. Rycerz kocha żonę swojego wuja i pana feudalnego, królowa darzy uczuciem zabójcę swojego brata. Mimo to Bóg wybacza grzesznikom. Po śmierci Tristana i Izoldy krzak głogu w cudowny sposób łączy groby nieszczęśliwie zakochanych ludzi. Jest to romans Rycerski. Występuje w nim tragizm, bo cokolwiek by zrobili i tak była by klęska. Jest tutaj ukazana miłość dworska, miłość pomiędzy damą a rycerzem. Gallem Anonimem nazywamy tajemniczego poetę, który przybył do Polski na początku dwunastego wieku. Uważa się, że był on francuzem, mnichem, zatrudnionym w kancelarii księcia Bolesława Krzywoustego. W podzięce za jego gościnę podjął się on pracy nad spisaniem dziejów piastowskich dynastii. Dzieło Galla można nazwać kroniką trzech Bolesławów. Pisarz nadaje dziejom Piastów wyraźny, moralistyczny sens. Ich władza pochodzi z rąk Boga, jest to legenda o tajemniczych gościach odwiedzających dom Piasta. Rozkwit tej dynastii przypada na czasy Bolesława inaczej Chrobrego, który był zwycięzcą wielu wojen, był również świetnym gospodarzem i feudalnym panem. Upadek tej dynastii wiąże się z postacią Bolesława Śmiałego, który pochopnie rozkazał zabić biskupa Stanisława. Odnowicielem potęgi Piastów jest Bolesław Krzywousty, główny bohater kroniki. Dzieło Galla Anonima pokazuje wizerunki idealnych rycerzy i władców, które na zachodzie Europy pojawiały się przeważnie w rycerskich eposach. Kronika jest to układ chronologiczny, na przykład historia świata, przyczyny i skutki. Jak się ją napisze to jest skończona i nie można już niczego dodać. Średniowieczna sztuka i literatura często posługiwały się symbolicznymi motywami. Rzeczy widziane, zmysłowe, traktowano jako znaki tego, co niewidzialne. Świat uważano za księgę napisaną przez Boga. Znaków nie traktowani dosłownie, lecz przypisywano im głęboki sens. Taki symboliczny motyw nazywamy alegorią. Wieki średnie to wieki alegoryczne, wtedy to właśnie powstawały obszerne kompedia alegoryczne. Krucjaty to inaczej wyprawy krzyżowe. W 1095 roku papież wezwał chrześcijan by zjednoczyli się i podjęli walkę o wyzwolenie Ziemi Świętej z rąk pogan. Dzięki temu rozpoczęła się epoka krucjat. Wynikiem wypraw krzyżowych było utworzenie chrześcijańskiego Królestwa Jerozolimy.